Ημερολόγιο

Το φθινόπωρο, πηγαίνουμε συχνά βόλτες στην αμμουδιά. Βρίσκουμε ξύλα που βγάζει η θάλασσα, καλάμια, κάποια σκυλιά αδέσποτα ή μισοαδέσποτα, και πολλές φορές συναντάμε μοναχικά σπίτια που τα ζηλεύουμε για μια ζωή που μόνο ονειρευόμαστε. Συχνά, κάπου στη μέση της βόλτας, χαλάει ο καιρός, κι εκεί που ξεκινήσαμε ήσυχα και ειρηνικά, μπορεί να βρεθούμε σε μια μπόρα. Φθινοπωράκι γαρ.

Όταν ζεις στο χωριό και είσαι χειρώνακτας, με τα οικόσιτα ζωάκια σου, ας πούμε, χρησιμοποιείς τα πάντα για τις ανάγκες σου. Παλιά, υπέροχα μεταλλικά κρεβάτια έχω δει να γίνονται φράχτες σε ερημικά χωράφια. Όταν βλέπω τόσο προσωπικά πράγματα σε δημόσιο χώρο, μελαγχολώ. Ένα κρεβάτι είναι τόσο συνδεδεμένο με τη ζωή μας — εκεί περνάμε τόσο χρόνο, ερωτευόμαστε, αρρωσταίνουμε — και τελικά το βλέπω φράχτη σε μια ερημιά. Λάστιχα αυτοκινήτων όπου οι κότες κλωσούν, μοτοσυκλέτες μισοδιαλυμένες, πάνω στις οποίες κοιμούνται ζώα — ένας κόσμος που με γοητεύει, όπου όλα μεταμορφώνονται ανάλογα με τις ανάγκες, και μπορείς να δεις τις πιο απίθανες εμπνεύσεις μεταμόρφωσης. Και ένα άλογο με το μικρό του, αυτός ο περήφανος άρχοντας του ζωικού βασιλείου, που εκπέμπει τόση τρυφερότητα μαζί με το παιδάκι του.

Δευτέρα του Πάσχα και φύγαμε πρωί από την Αθήνα. Πήραμε την παλαιά εθνική οδό για Ελευσίνα χωρίς συγκεκριμένο στόχο. Κάποιο ειρηνικό μέρος μόνο να βρούμε να πιούμε έναν καφέ, προχωρήσαμε και διασχίσαμε την πόλη, μετά, τα διυλιστήρια Ελευσίνας. Όλα φαινόταν στο τοπίο κάπως εγκαταλειμμένα, σκουριασμένα και παλιά. Παρακάτω ήταν ένα βυθισμένο πλοίο κοντά στην ακτογραμμή πολύ εντυπωσιακό στ' αλήθεια. Πόσο με έλκει το τεράστιο μέγεθός του, που θα ήταν κάποτε κάτι εντυπωσιακό ως πλοίο και τώρα τείνει ως κουφάρι να ενσωματωθεί στο φυσικό τοπίο. Σταματήσαμε να το δούμε, παντού σκουπίδια, στρώματα, καναπέδες, μπουκάλια, πλαστικά, νάιλον, παπούτσια, ότι φανταστείς. Δίπλα μια πρόχειρη κατασκευή σαν να ήταν κάποιο μαγαζάκι πριν ή ταβέρνα, τώρα φιλοξενούσε δυο σκυλιά, ήταν περιφραγμένα με πλέγμα. Τα σκυλιά έτρωγαν μακαρόνια με σάλτσα. Ο χώρος βιντεοσκοπείται, έγραφε. Μάλλον σοβαρά το έγραφε και το εννοούσε. Ένα ζευγάρι σταμάτησε με το σχετικά μεγάλο αυτοκίνητό τους να κατουρήσει ο σύζυγος. Ολοκλήρωσε, εγώ νόμιζα ότι κοίταζε την πραγματικά αφοπλιστική θέα, έκανα λάθος. Αναγνωρίζω στον εαυτό μου κάτι που του αρέσει ιδιαίτερα σε όλη αυτή την παρακμή, την εγκατάλειψη, τη σκουριά. Μάλλον μου εξασφαλίζει μια απόσταση απέναντι στο συρμό των πολυάριθμων ανθρώπων που κατακλύζουν ένα μέρος και έτσι με κάποιο τρόπο το καταναλώνουν και ακυρώνουν, με την πολυκοσμία, το φυσικό του κάλος. Στο βάθος καμένα δέντρα μπροστά στον σκηνικό του γαλάζιου ουρανού με έναν ήλιο ζωοδότη όπως λέγαμε παλιά. Υποψίες καταπράσινης ζωής στα κλαδιά τους που παλεύουν να νικήσουν το μαύρο. Μετά τα καμένα, πράσινο και το θαύμα της ελληνικής ανοίξεως η παπαρούνες ενεργή αντίσταση σε κάθε βαρβαρότητα, μήνυμα αναστάσεως και χαράς. Ένας σκύλος τεμπελιάζει, ελέγχει το χώρο, αισθάνομαι εμπιστοσύνη ότι δεν θα είναι επιθετικός. Κάποιος μου είχε πει ότι παραεμπιστεύομαι άγνωστα σκυλιά. Μερικές φορές πάλι πιάνω τον εαυτό μου να έχω ανάγκη να βρω έναν γνωστό μέσα στο πλήθος. Στιγμές μοναξιάς ανομολόγητες. Τα τραπέζια της ταβέρνας χωρίς τάξη. Μια καρέκλα στο χώμα. Κάτι μου θύμισε αυτό το θέαμα, ειλικρινά δεν ξέρω τι, α στη ψυχοθεραπεία έχω ακούσει δεν υπάρχει δεν ξέρω. Τα υπόλοιπα τραπέζια και καθίσματα κάπως ακατάστατα, σαν να είχε ζωή ο έρημος τόπος, παρελθόν, ιστορία που δεν διαγράφηκε με την επαναφορά στην τάξη. Ή μπορεί ο υπεύθυνος να μην είχε και τόση ευαισθησία με την τάξη. Στο βάθος ο ουρανός, γαλάζιος, φωτεινός, καθαρός, παρηγορητικός, αμετακίνητος, συχνά ανεκτίμητος. Καθίσαμε για καφέ σ' αυτό το τοπίο «δεν είμαστε καφετέρια για να έχουμε και τοστ, έτσι κάνουμε καφέ αν έχει κάποιος ανάγκη και μέχρι τις 12, μετά τους διώχνουμε».

Τα καλοκαίρια η τράπουλα ανακατεύεται. Έχεις χρόνο και αλληλεπιδράς περισσότερο με τους άλλους. Συχνά αυτό, βέβαια, καταλήγει σε καβγάδες, ακόμα και σε χωρισμούς. Άλλες φορές, γλυκαίνεσαι από μια παρουσία και αλλάζει η ζωή σου. Ή επανεκκινούνται σχέσεις δεκαετιών. Τα παιδιά μεγαλώνουν σωματικά και ωριμάζουν. Όσα γίνονται το θέρος, δεν γίνονται όλο τον χρόνο. Υπάρχουν κι αυτοί που περιποιούνται, που φροντίζουν, που μαγειρεύουν, και θα βρεις πατάτες τηγανιτές με αυγά μετά το μπάνιο ...

Καμιά φορά βρίσκεσαι σε ένα μέρος και δεν εκτιμάς αυτό που σου συμβαίνει. Χρειάζεται μια φώτιση να καταλάβεις ότι αυτό έχει κάτι πολύτιμο. Σχεδόν παντού υπάρχει κάποιο κρυμμένο περιεχόμενο. Περιεχόμενο που αναζητεί αναγνώστη να το αναδείξει. Η θύελλα των εσωτερικών σκέψεων και συγκρούσεων σε κάνει συχνά κλειστό. Δεν έχω την πρόθεση να υποδείξω έναν τρόπο παρά μόνο να αφηγηθώ. Παρατήρηση χωρίς να πέφτεις στην γοητεία των συμπερασμάτων. Μάλλον κάποιος πρέπει να σε πάρει από το χέρι να στο εξηγήσει. Υπάρχει και ο μύθος των μακρινών φώτων στο βάθος απέναντι με κάποιες αντανακλάσεις στα νερά που υπόσχονται ότι κάτι συμβαίνει εκεί. Κάτι που προκαλεί τη μοναξιά σου και σε κάνει να μελαγχολείς. Το φυσικό τοπίο οι ανθρώπινες κατασκευές σκουριασμένες από το χρόνο με τρόπο υπέροχο ο γκρι τσίγκος με την σκουριά. Και τα μπαλάκια όπως τα λένε λέξη τρυφερή μάλλον άσχετη με το μόχθο τον κόπο τα τραχιά και απόλυτα πρόσωπα που τα φτιάχνουν. Η παρουσία ενός παιδιού σου καρφώνει ένα χαμόγελο ακόμα και αν σε σέρνουν σκοτεινές σκέψεις σειρά. Τα προβλήματα δεν λύνονται

Όταν δω κάπου σπουργιτάκια με μαγνητίζουν και συνήθως μου έρχετε στο στόμα κάποια τρυφερή κουβέντα. Ψυχή μου. Ψυχή μου μια κατεξοχήν Ζακυνθινή τρυφερή προσφώνηση. Μικρά, ευαίσθητα, αεικίνητα, ανυπεράσπιστα. Θυμίζουν μικρά παιδάκια και αυτά είτε γιατί τότε νομίζω τους δίναμε κάποια σημασία. Στο ζωγραφικό έργο με φίλους σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα μοιραζόμαστε μια παραλία και απολαμβάνουμε ένα μπάνιο την ώρα που όλα τα πυρώνει χρωματικά ο ήλιος που δύει. Εκείνη τη γλυκιά ώρα του μεταίχμιου που ο ήλιος ολοκληρώνει την παράστασή του και κάνει ότι καλύτερο για να μας αφήσει όπως λένε τις καλύτερες των εντυπώσεων. Μένουμε για λίγο σιωπηλοί χωρίς το άγχος που συχνά συνοδεύει αυτές τις σιωπές να το γεμίσει κάποιος με αμήχανες συζητήσεις. Μια τέτοια ώρα ακούσαμε το τραγούδι της φώκιας. Το θυμάμαι σαν λυρικό τραγούδι και στην αρχή φαινόταν σπαρακτικό αλλά νομίζω ήταν χαρούμενο. Μερικές φορές φοβάμαι μήπως βλέπω τα πράγματα μόνο με τα μάτια μιας προσωπικής μου φαντασίας που είναι πολύ μακριά απο κάποια πραγματικότητα και μου φαίνονταν χαρούμενα τότε τα τραγούδια της φώκιας. Μας χαρίστηκε αυτή η στιγμή και τις είδαμε τις φώκιες για πολύ λίγο μα εξαφανίστηκαν αστραπιαία. Στιγμές από τα προσεχώς του παραδείσου. Πόσα προσεχώς τέτοια εχουν περάσει απο τα μάτια μας και εμείς δεν τα είδαμε καν. Το σούρουπο ανάβαμε φωτιά και ψήναμε σφάγια ή καμιά φορά και κανένα ψαράκι αν καταφέρναμε να ψαρέψουμε κάτι. Κρασί σε αφθονία και κύκλος γύρω από τη φωτιά. Η ζωή έγινε πιο πολύπλοκη και νοσταλγούμε τέτοιες στιγμές. Είναι και αυτός ένας τρόπος να το κλείνεις το θέμα. Δι ευχών των αγίων πατέρων ημών.