Η δύναμη και η αυτοτέλεια του χρώματος στη ζωγραφική του Μπάμπη Πυλαρινού δεν τον
εμποδίζουν να θέτει το χρώμα και τις ιδιότητές του στην υπηρεσία της αφήγησης.
Ζωγράφος που, παρότι ιδεολογικά και μορφολογικά έλκει την καταγωγή του από τη
Βυζαντινή εικονογραφία, επιχειρεί να συνδυάσει τις γαλήνιες όψεις της καθημερινότητας
με την ένταση και τον λυρισμό του καθαρού χρώματος και των ενεργών χρωματικών
αντιθέσεων. Επιλέγει λαμπερά κίτρινα και ώχρες προκειμένου να αποδώσει το θερινό
ελληνικό τοπίο όπου το ηλιακό φως «καίει» τα χωράφια και τους ελαιώνες, και τα συνθέτει
τολμηρά με σχεδόν απόκοσμες και παραμυθένιες γαλαζοπράσινες αποχρώσεις του
ουρανού. Στα αστικά του τοπία και πανοράματα μεταχειρίζεται άλλοτε εξίσου φωτεινά και
άλλοτε ηπιότερα χρώματα, πάντα κατ’ αναλογία με το αίσθημα που πρέπει να μεταδίδει η
εικόνα. Είναι προφανές ότι η Βυζαντινή Τέχνη, με τις υποδειγματικές συνθετικές αρχές και
τον χρωματικό κανόνα, έχει εφοδιάσει τον ζωγράφο με την απαραίτητη γνώση ώστε να
διαχειρίζεται το χρώμα και το σχέδιο με σκοπό να τα εναρμονίσει. Συνεπώς, παρότι ο
καλλιτέχνης αρέσκεται στα κορεσμένα, φωναχτά χρώματα, η σωστή χρήση των
απαραίτητων γκρίζων προσδίδει στα έργα του αίσθηση μέτρου και αρμονίας. Η επιλογή
ενιαίου μεγέθους αυστηρών τετράγωνων επιφανειών εξασφαλίζει στις ενότητες των έργων
του συνθετική ομοιογένεια και ομοιομορφία, έτσι ώστε στο εσωτερικό τους να αφήνεται το
περιθώριο για θεματική ποικιλία και τονικές αποκλίσεις. Μια άλλη σημαντική πτυχή της
ζωγραφικής του Μπάμπη Πυλαρινού είναι ο συμβολισμός των εικόνων του. Στα
περισσότερα έργα του υπονοείται ένα «πριν» και προαναγγέλλεται ένα «μετά», με
συνέπεια η μορφή του πίνακα να αποτελεί κορύφωση ενός ζωντανού αφηγήματος.
Πράγματι, το σταμάτημα του χρόνου στη ζωγραφική επιφάνεια αποκρυσταλλώνει στιγμές-
κλειδιά που διαστέλλουν το νόημα των εικόνων εντάσσοντάς τες σε νοερές διηγήσεις.
Συχνό θεματικό μοτίβο αποτελεί το αγκάλιασμα του ζευγαριού αλλά και η ύπαρξη κάποιου
ζώου (άλογο, ελάφι, πρόβατο κ.τ.λ.) που η διακριτική του παρουσία ενέχει πολλαπλούς
συμβολισμούς. Ενίοτε, αλληγορικά στοιχεία προβάλλουν καταφανώς, όπως η μορφή του
φωτεινού ήλιου, το πέρασμα πολύχρωμων νεφών και η εμφάνιση αγγέλων και πτηνών στην
επικράτεια του ουρανού. Το σύνολο και η αλληλεπίδραση των προαναφερόμενων
παραμέτρων καθιστά τη ζωγραφική του Πυλαρινού αξιοπρόσεκτη και διαχρονική, καθώς
της επιτρέπουν να ταλαντεύεται επιδέξια ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Ο
Μπάμπης Πυλαρινός, με εμφανείς επιρροές από τους Βυζαντινούς αγιογράφους, την
ελληνοκεντρική ζωγραφική της γενιάς του ’30 (Κόντογλου, Τσαρούχης, Βασιλείου,
Νικολάου, Εγγονόπουλος κ.ά.), τη χρωματική ευαισθησία και πρόκληση του ευρωπαϊκού
μοντερνισμού αλλά κυρίως με το προσωπικό και αυθεντικό ζωγραφικό του ιδίωμα,
συμβάλλει στην ανανέωση και τον επαναπροσδιορισμό της εικαστικής μας παράδοσης.
Κώστας Σιαφάκας
Ζωγράφος – συγγραφέας
Μέλος Ε.Δι.Π Τ.Ε.Τ. Α.Σ.Κ.Τ.
Ιούλιος 2025
Βιογραφικό
Ο Μπάμπης Πυλαρινός γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1966. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Πατρών.
Ασχολείται με τη ζωγραφική, δημιουργεί υπαίθριες εικαστικές εγκαταστάσεις, εικονογραφεί βιβλία, αξιοποιεί τη ζωγραφική του στη δημιουργία ταινιών animation, ενώ παράλληλα αγιογραφεί φορητές εικόνες και τοιχογραφικά σύνολα σε εκκλησίες. Έργα του περιλαμβάνονται σε πολλά σχολικά εγχειρίδια.
Έχει επιμεληθεί ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, όπως αυτές των Διονύση Αμπελά, Χριστίνας Παπαθέου-Δουληγέρη, καθώς και το εικαστικό αφιέρωμα στον Αντρέι Ταρκόφσκι. Διδάσκει βυζαντινή ζωγραφική τόσο διαδικτυακά όσο και δια ζώσης, στην Αθήνα και στο Παρίσι.
Παρουσιάζει το έργο του στο προσωπικό του ατελιέ (Πλατεία Μητροπόλεως 11), σε γκαλερί στο Παρίσι (Rivoli 59 Gallery, Melkert Gallery, Desmos Gallery), καθώς και στη Ζάκυνθο, όπου για ένα βράδυ εκθέτει σε υπαίθριους χώρους ιστορικού και φυσικού ενδιαφέροντος.
Συνεργάζεται σταθερά με την επιμελήτρια Ίριδα Κρητικού. Είναι μέλος της ομάδας Γάλλων ζωγράφων Grezarts και συμμετέχει κάθε χρόνο στο διήμερο άνοιγμα των εργαστηρίων στο Grez-sur-Loing, λίγα χιλιόμετρα νότια του Παρισιού, με έκθεση έργων ζωγραφικής και εικαστικά εργαστήρια.
Εξώφυλλο
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μαιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αυγουστος
Σεπτεμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
-
Εξώφυλλο
-
Ιανουάριος
Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι απορροφημένος στις σκέψεις του, σε κάποια γέφυρα του ποταμού Νέβα. Σε κάποια γέφυρα του ποταμού Νέβα, στην Άγια Πετρούπολη ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι απορροφημένος στις σκέψεις του, σχεδόν κυνηγημένος. Κάποια κυρία με την οποία διασταυρώνονται τον παρατηρεί και προκαλείται από το πόσο εκείνος είναι βυθισμένος στις σκέψεις του. -
Φεβρουάριος
Το καθημερνό το συνηθισμένο, το γκρι πως εξαγιάζεται πως γίνεται ωραίο, μαγικά πάλι -
Μάρτιος
Τίτλος έργου: «Να μη βαστάει τη θέση του» Τον Μάιο του 1909 ο Ανδρέας Καρκαβίτσας επισκέπτεται τη Σκιάθο επικεφαλής της περιοδεύουσας στρατολογικής επιτροπής, έπειτα από την εκτέλεση των καθηκόντων της στη Μαγνησία και το Πήλιο. Ως αξιωματούχος, υπίατρος που ήταν συνοδευόταν και από τον νομάρχη, για αυτό και έτυχαν επίσημης υποδοχής από τις αρχές του νησιού. Καταγράφει ο Καρκαβίτσας την άφιξη της επιτροπής, την υποδοχή των επισήμων, τα καλωσορίσματα και τα κεράσματα, περιγράφει εικόνες της προκυμαίας στη γραφική «πολίχνη», αλλά σημειώνει και τις ανούσιες για τον ίδιο συζητήσεις των κεφαλών του τόπου. Προείχε το αντάμωμα με τον Παπαδιαμάντη και τον έψαχνε περιφέροντας το βλέμμα του. Σύντομα τον εντόπισε μισοκρυμμένο παράμερα, πιστό στην προσφιλή του συνήθεια να αποφεύγει τους μεγαλοσχήμονες. Σηκώθηκε, τον πρόλαβε στη γωνία και μίλησαν στα όρθια. Ο Παπαδιαμάντης δεν είχε καμία διάθεση να καθίσει με την «επίσημη» παρέα του φίλου του κι επιπλέον του παραπονέθηκε κιόλας για την αδυναμία του, απότοκη της οικονομικής του κατάστασης, να τον φιλοξενήσει όπως θα ήθελε: «Ναρθής στον τόπο μου και να μην μπορώ να σε περιποιηθώ, να πας αλλού! Να μη σε πάρω στο σπίτι μου, είπε κι άρχισε να δακρύζει». Ο Καρκαβίτσας μεταφέρει τον διάλογο των μελών της συντροφιάς του με τις εκτιμήσεις τους για το μέγεθος της αξίας του Παπαδιαμάντη «είναι μεγάλος άνθρωπος», αλλά και την άστοχη επιμονή του «να μη βαστάει τη θέση του», επικρίνοντας τη συνειδητή επιλογή του να αποφεύγει τους επώνυμους και να συγχρωτίζεται με τους λαϊκούς και τους ταπεινούς. (Χρησιμοποιήθηκε απόσπασμα απο κείμενο του Γρήγορη Καρταπάνη). Ευχαριστώ πολύ τον συγγραφέα Γιώργο Κατσέλη για την πληροφορία αυτού του χαρακτηριστικού περιστατικού για τον χαρακτήρα του κυρ Αλέξανδρου. -
Απρίλιος
-
Μαιος
«Διονύσιος Σολωμός, Άνοιξη 1823» -
Ιούνιος
-
Ιούλιος
-
Αυγουστος
-
Σεπτεμβριος
-
Οκτώβριος
-
Νοέμβριος
-
Δεκέμβριος