Skip to content →

2017 Μυστικά τοπία

Καμιά φορά μπορεί να βρεθείς σ’ αυτό που λέμε  ένα υποβλητικό τοπίο. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να δεις, σπάνιο, ασυνήθιστο ή εντυπωσιακό. Όμως δεν θέλεις να φύγεις από εκεί. Δεν ξέρω πως προέκυψε, όμως τα τοπία αυτής της σειράς των ζωγραφικών έργων είναι σχεδόν όλα τέτοια μέρη πραγματικά ή φανταστικά. Μερικά από αυτά τα μέρη είναι που αγάπησε η λεγόμενη γενιά του 30. Παλιά καφενεία ή παραλιακά κεντράκια του Γιάννη Τσαρούχη, γειτονιές της Αθήνας του Σπύρου Βασιλείου, η Ελληνικότητα που πάλεψε… Άλλα τοπία, είναι αυτά που βρέθηκα μόνος συνήθως, ξεχάστηκε αυτή η εμπειρία μέσα μου τότε,  και αθόρυβα ξαναβγήκε σ’ αυτά τα έργα. Ίσως δεν είναι πια τόσο χαρούμενα αυτά τα έργα όπως τα παλιότερα. Οι  στίχοι του Γιώργου Σεφέρη στο ποίημα «Τελευταίος Σταθμός» είναι αυτό που γύριζε στο μυαλό μου όλο αυτό το διάστημα που ζωγράφιζα.
«…
ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο∙
χείλια και δάκτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος
μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας
και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,
στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.

Ένα ναρκισσιστικό πλάσμα. Χρειάζεται να  γίνουν πολλά, για να μπορέσει να απλώσει το χέρι. Ας ξεκινήσουμε από εκεί, από πολύ χαμηλά, ίσως  είναι καλύτερα.

Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε·
αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,
θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,
θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.

Απόσπασμα από το «Το νόημα της απλότητας»  του Γιάννη Ρίτσου

Για την έκθεση στο Παρίσι στη γκαλερί Melkart τον Ιανουάριο του 2017