Skip to content →

De Vas de la Fouente

Τα αναγνωρίζω τα έργα σου. Αντίδοτο στο δηλητήριο του θανατηφόρου δαγκώματος του ρεαλισμού της ζωής μας. Αγιογραφικά τοπία που «αγιάζουν» μέσα από την τρυφερότητα εκείνων που στον ύπνο τους βλέπουν παραμυθένια όνειρα. Μεθυσμένα, από τι -που να ξέρω εγώ- αεικίνητα, με ταράζουν. Ψάχνω επειγόντως στα σεντούκια της ζωής μου για τη δική μου αθωότητα. Έχουν μαζευτεί τόσα άχρηστα πράγματα εκεί μέσα και δεν την βρίσκω. Τυπώνω την εικόνα που με αναστατώνει -όχι, δεν με ξεγελάει εμένα- ύποπτη η τόσο επιμελώς ατημέλητα ντυμένη παιδικότητα και την κλείνω στο τελευταίο μπαούλο της απόγνωσής μου, να σωθώ. Το θέλω αυτό το έργο. Να το πληρώσω. Πόσο να κοστίζει η αγορά του ονείρου όταν ο φιλόδοξος ανυπόμονος κάτοχός του στοχεύει να το αναρτήσει με ελαφρύ καρφί απέναντι από την αδυναμία του να ονειρευτεί? Θα μπορούσα άραγε να αγοράσω ένα από τα όνειρά σου και να το κρεμάσω απέναντι στον ανήσυχο ύπνο μου? Γιατί κινούνται όσα θα όφειλαν να στέκουν ακίνητα? Μήπως εσύ αισθάνεσαι την κίνηση της γης και δεν ζαλίζεσαι? Θα πάρω δραμαμίνη για να ακινητοποιήσω το έργο σου που χρειάζομαι. Ναι. Δεν το θέλω. Το χρειάζομαι. Σκέπτομαι να προσκομίσω τη συνταγή του γιατρού μου για να σε πείσω. Οι σταγόνες της βροχής χάνονται μέσα στις θάλασσές σου? Γίνονται κι αυτές της αρμύρας? Και τα δάκρυα? Τι γίνεται μ’ αυτά? Είναι από μόνα τους αρμυρά. Κι αν σταθούν πάνω στο γαλάζιο και με μαρτυρήσουν? Αν παραμείνουν ξένα σώματα? Πόσο θα θελα απόψε να γνωρίζω την αντοχή των έργων σου σ΄ ένα δάκρυ που έπεσε κατά λάθος στην κορυφή του κυπαρισσιού που χόρεψε για μένα απόψε και κατρακυλάει προς τη θάλασσά σου. Άη Νικόλα μη στέκεσαι εκεί δοξαστικός. Δέξου το σα σταγόνα από θάλασσα κι αυτό και ευλόγησέ το.

Οι οικισμοί σου ούτε τη νύχτα δεν κοιμούνται. Αυτό μ’ ανησυχεί. Αν ζούσε ο Πεσόα θα θελα να του δείξω τα έργα σου να γράψει επάνω τους μια ιστορία. Ποιος θα τη διάβαζε αφού τα γράμματα αναγκαστικά θα ακολουθούσαν την αργή αλλά πανίσχυρη -λόγω του άφαντου ρυθμού- κινητικότητα των εικόνων σου?

Ζαλισμένη γλυκά και πονεμένα κι απόψε,

Καληνύχτα.

De Vas de la Fouente